Category Archives: Uncategorized

Model release voor stock

Model release

Als je stockfoto’s maakt waarop mensen herkenbaar zijn moet je in vrijwel alle gevallen ervoor zorgen dat deze personen een zogenaamde model release of modelovereenkomst hebben ondertekend. Hiermee geven zij aan dat zij akkoord gaan met het commerciële gebruik van de foto’s waarin zij zichtbaar zijn. Het is dus een officieel en juridisch document dat de persoon in de foto én de fotograaf beschermt en aangeeft dat de fotograaf toestemming voor verspreiding van de foto met het beeld van deze persoon heeft gevraagd. Eigenlijk doen deze personen, modellen volgens het jargon, afstand van hun rechten en dragen zij die over aan degenen die de foto’s kopen en zullen gebruiken. Een model release voorkomt dat er later problemen op juridisch vlak ontstaan, iets wat wel heel goed mogelijk is als de afgebeelde persoon geen toestemming voor verspreiding en commercieel gebruik van de foto heeft gegeven.

Een uitzondering hierop is als het een foto met zogenaamde nieuwswaarde betreft en dus redactioneel (editorial) gebruikt gaat worden. Dit geldt natuurlijk al gauw voor bekende mensen, maar kan ook gelden voor algemeen publiek in een beeld dat geacht wordt nieuwswaarde te bezitten.

Model release downloaden

Vrijwel alle stockbureaus bieden concepten van deze model releases (modelovereenkomsten) ter download aan, zodat je niet zelf zo’n contract hoeft op te stellen of er het internet voor hoeft af te zoeken. Een model release moet worden getekend door het model, de fotograaf en een getuige. Als het model minderjarig is moet ook een van de ouders een handtekening plaatsen om de instemming te bekrachtigen.

 

Omdat alle grote stockbureaus een model release verlangen accepteren ze ook vaak elkaars formulieren of een algemene (generic) model release. Dit betekent dat je je model maar één keer om een handtekening hoeft te vragen en je de release bij meerdere bureaus kunt gebruiken.

 

Bij de meeste releases kom je een frase tegen waarin iets staat in de trant van ‘For good and valuable Consideration’. Dit betekent dat de fotograaf het model een geldelijke vergoeding heeft gegeven voor zijn of haar arbeid, het poseren. Omdat het vaak een vriendendienst betreft kun je hier het best $1 invullen. Het invullen hiervan is nodig om het contract bindend te maken.

 

De meest sites gaan ermee akkoord als je voor ieder model één overeenkomst invult en indient. Voor elke nieuwe foto met hetzelfde model kun je dan simpel via de site van het bureau de release weer oproepen en aan je foto koppelen. Er zijn echter uitzonderingen. Zo verlangt iStock dat je voor elke shoot, ook als is het een model met wie je al eerder hebt gewerkt, een nieuwe model release indient. Als je veel van dergelijke shoots hebt gedaan kan het aantal dus aardig oplopen en is het zaak een en ander goed bij te houden.

 

 model release

 

Model herkenbaar?

Ook beoordelen bureaus het feit of iemand herkenbaar op een foto staat, en of er dus een model release nodig is, verschillend. Sommige vinden iemand ook herkenbaar als hij met zijn gezicht staat afgewend of als zelfs zijn hoofd helemaal niet zichtbaar is. Soms is de aanwezigheid van een arm of been al voldoende om een model release te verlangen. Lees de instructies van elk bureau daarom goed na op hun websites.

 

Als je ook video’s maakt met modellen, let er dan op dat je model release ook daarnaar verwijst en niet (alleen) spreekt van foto’s en fotograaf. De woorden video en videographer moeten expliciet worden genoemd in de overeenkomst.

 

En als je liever niet met zo’n enorme papierhandel wilt werken kun je ook gebruikmaken van een app om het leven wat eenvoudiger te maken. De app Easy Release kunnen we van hart aanbevelen omdat hij zeer gebruiksvriendelijk is en ook door de meeste stock sites wordt geaccepteerd.

 

Vergeet ook niet een headshot van je model te maken want op de meeste releases moet je ook een (pas)foto van het model plakken voor de herkenbaarheid. De app heeft daar uiteraard een eigen voorziening voor.

 

Hieronder in het kort de instructies van de belangrijkste drie stocksites en waar je hun eigen model releases kunt downloaden in het Engels en soms ook in het Nederlands.

 

Richtlijnen voor de drie grootste stock sites

Model release voor Shutterstock

Shutterstock accepteert één model release per model. Je kunt deze model release dus bij meerder foto’s van het model, van verschillende shoots in tijd en locatie, gebruiken.
Een release is benodigd als een individu in de foto herkend kan worden. Dit kan hem ook zitten in accessoires of kleding en het hoeft dus niet per se alleen te gaan om het gezicht.
Ze prefereren hun eigen model release maar accepteren ook andere releases van onder andere 123rf, Alamy, Bigstock, Dreamstime, Fotolia, iStock en de app
Easy Release (default release). De eigen release van Shutterstock is beschikbaar in meer dan tien talen, waaronder Nederlands. Een uitgebreide toelichting op de vereisten omtrent de model release van Shutterstock vind je op hun helpforum voor contributors en hun blog.  Hier vind je ook instructies hoe je een model release aan een foto toevoegt.
Het document met de blanco model release van Shutterstock kun je via deze link downloaden. Kies aldaar de gewenste taal.

Model release voor Dreamstime

Dreamtime accepteert een model release per model. Je kunt deze model release dus bij meerdere foto’s, van verschillende shoots in tijd en locatie, gebruiken. Je moet echter wel een nieuwe release uploaden als een model waar je vaker mee werkt in een andere leeftijdscatergorie gaat vallen, van bijvoorbeeld de groep 21-30 jaar naar de groep 31-45 jaar. In principe heb je dus genoeg aan één release per model.
Een release is benodigd als een individu, dat het hoofdonderwerp in de foto’s is, herkend kan worden. Dreamstime is hier minder specifiek dan andere bureaus en geeft niet aan hoe ze ‘herkenbaar’ definiëren en of dat dus ook geldt voor mensen die wellicht aan accessoires of kleding herkenbaar zijn of wiens gezicht niet zichtbaar is.

 

Dreamstime accepteert diverse soorten model releases, afgezien van hun eigen overeenkomst. De release moet wel voldoen aan hun vereisten, die je hier vindt samengevat en mag geen verwijzing naar of logo’s van andere stocksites bevatten. Je kunt dus niet klakkeloos de release van Shutterstock of iStock indienen, je moet deze wel wat aanpassen. Maar in dat geval is het natuurlijk beter om de eigen versie van Dreamstime te gebruiken of gebruik te maken van de app Easy Release, die ze ook accepteren.

 

Diverse vragen over het gebruik van een model release worden op de website van Dreamtime beantwoord.
Hoe je een  model release aan een foto toevoegt lees je ook op de website.
Het document met de blanco model release van Dreamtime kun je hier downloaden. Kies aldaar de gewenste taal.

Model release voor iStockphoto

iStock verlangt per model voor elke nieuwe shoot een nieuwe release. Het is dus niet zoals bij Dreamstime dat je kunt volstaan met het een keer uploaden van een release per model. Ook als je van een model op een en dezelfde dag verschillende foto’s maakt in een andere setting, heb je voor elke aparte shoot een nieuwe release voor dat model nodig. Je moet de release ook aan elke foto apart toevoegen, je kunt niet aangeven dat de release voor meerder foto’s geldt.
iStock legt er de nadruk op dat ze de rechten wil beschermen van model, fotograaf en gebruikers van de foto’s. Net als andere sites maakt ook iStock onderscheidt tussen commercieel en redactioneel gebruik. Een release is vereist voor commercieel gebruikt indien het volgende van toepassing is:
  • het gezicht van het model is zichtbaar;
  • bijzondere kenmerken (tatoeages, specifieke kleding) zijn zichtbaar;
  • het betreft naaktfotogrtafie;
  • als mensen zichzelf dankzij de context kunnen herkennen, ook al is hun gezicht niet zichtbaar;
  • als het model meedoet aan een (semi)-professionele sport of activiteit.

 

Of een persoon herkenbaar is wordt door de editors tijden het reviewproces beslist. De context kan een grote rol spelen bij het oordeel dat er wel degelijk een release nodig is ook al is de persoon zelf niet direct herkenbaar, bijvoorbeeld omdat zijn gezicht wazig is.
Bij iStock neemt men in ieder geval liever het zekere voor het onzekere en zal men al gauw om een release vragen. De zeer specifieke richtlijnen van iStock kun je hier nalezen en ook hier vind je meer informatie.

 

iStockphoto accepteert de eigen model release en releases van onder andere de app Easy Release. Zie de website van iStock voor instructies hoe je een model release aan een foto toevoegt.

 

Sinds Getty Images iSockphoto heeft overgenomen werken ze met de model release van Getty Images. Je kunt deze hier downloaden:
Er is nog geen Nederlandse versie beschikbaar. Getty stelt een tip sheet beschikbaar als je je model moet uitleggen waarom je een model release nodig hebt. Je kunt de sheet hier downloaden.

 

Model releases van andere stock sites

De concepten van de model release die andere stock sites gebruiken kun je hier vinden:

 

Een voorbeeld van een algemene (generic) model release vind je hier. Let er wel op dat deze voldoet aan de vereisten van de stock site waar je hem gaat indienen.

De kracht van een foto

Hoe een bijschrift een beeld kan helpen vormen dat de waarheid vertroebelt

Het is nu zeventig jaar na de bevrijding. Gelukkig is er veel indrukwekkend beeldmateriaal overgebleven dat een beeld schetst van de gebeurtenissen in de Tweede Wereldoorlog in Nederland. Beelden zijn belangrijk voor de geschiedschrijving omdat zij het geschreven woord kracht bijzetten – en soms zeggen beelden alleen al genoeg. Soms ook lijken beelden iets te suggereren wat in werkelijkheid niet op die manier of op dat moment zo heeft plaatsgevonden. Dit is ook het geval met een wereldberoemde foto van een echtpaar dat dertien onderduikers de oorlog heeft doorgesleept.

Hier het verhaal van die foto en het verhaal achter de mensen op die foto.

 ♣

Bijgaand stuk probeert recht te doen aan de nagedachtenis van mw Elisabeth van Eekeres-Jünge, wereldberoemd (maar toch onbekend) dankzij een – in scène gezette – foto, die de afgelopen zeventig jaar in talloze artikelen, boeken, documentaires en websites is opgenomen, waarbij zij ten onrechte wordt beschreven als onderduiker. Zij verborg, met haar eveneens afgebeelde echtgenoot, dertien mensen in de kelder van hun woning aan de Nes in Amsterdam.
De foto, deel uitmakend van een hele serie, is gemaakt op 7 mei 1945, op een steenworp afstand van de Dam, waar die dag ‘de schietpartij’ plaats had.
‘Tante Ella’ was Rijksduitse. Mijn ouders hebben haar – na de oorlog – goed gekend. Ze was uitzonderlijk.

 

‘TANTE ELLA’ – ONDERDUIK IN DE NES
7 mei aanstaande is het zeventig jaar geleden dat één van de meest iconische foto’s over de onderduik in Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog, werd gemaakt. ‘Over’, en niet ‘van’, want het betrof – niet ongebruikelijk – een in scène gezette afbeelding. Het onderschrift waarmee de foto de wereld over ging, “Joodse onderduikers”, was incorrect; de impact van de opname was groot. Het betrof een foto van degenen die jarenlang in de kelder van hun woning mensen verborgen hadden gehouden, maar het plaatje was zo pakkend dat dit detail verloren ging. Wanneer iets eenmaal van een etiket is voorzien, moet wel heel hard worden gekrabd om dit te verwijderen.

Op maandag 7 mei 1945, bereikte begin van de middag een verkenningsvoertuig van de Britse 49th Infantry (‘the Polar Bears’) de Dam, waar zich duizenden mensen bevonden die hun bevrijders wilden begroeten. De verkenners reden terug naar de rand van de stad. Later die middag vielen twintig doden en meer dan honderd gewonden onder de op de Dam verzamelde burgers, bij een schietpartij ten gevolge van een ‘misverstand’ tussen de – ongeoorloofd bewapende – Binnenlandse Strijdkrachten en – nog niet ontwapende – leden van de Kriegsmarine. Pas op 8 mei reden de Canadezen het hart van de stad binnen, om de volgende dag te worden gehuldigd.
Net achter de Dam bevindt zich de Nes, eigenlijk een brede steeg, met een kleurrijke geschiedenis. Kloosters, rederijkerskamers, theaters, bordelen, pak-, veiling- en koffiehuizen hebben door de eeuwen heen het karakter van de straat in hartje Amsterdam bepaald. Negotie, cultuur en uitgaansleven wisselden elkaar af. De chaotische vooroorlogse tabaksveiling in een van de panden werd wel ‘de hel van Frascati’ genoemd. Als ‘culturele hoofdstraat van Amsterdam’ is de Nes nu nog steeds de locatie van theaters als Frascati, (voorheen) De Engelenbak en De Brakke Grond.

Cas Oorthuys (1908-1975), fotograaf en verzetsstrijder, lid van ‘De Ondergedoken Camera’, maakte op diezelfde 7 mei 1945 van de schietpartij op de Dam, foto’s van een ouder echtpaar dat poseerde in de kelder van het adres Nes 118, jarenlang schuilplaats van dertien joden. Eén van deze opnames toont een kalende besnorde man met bril en pijp, lezend, zittend op een klapstoel. Hij is gekleed in een donker pak en draagt een stropdas. Hij ziet er gedistingeerd en cool uit, in weerwil van de rommelige omgeving: kale bakstenen muren, buizen en balken omwonden met isolatiemateriaal, kartonnen en metalen dozen, op een plank glazen potten en sigarenkistjes, hier enkele dekens, daar een kussen. Als decoratie aan de muur een sierbord en twee schilderijtjes; een landschap en een heiligenprent? Een vrouw gekleed in een donkere jurk en een wollen vest leunt, geknield, over een metalen geldkist en twee Victoria biscuit blikken, en lijkt te demonstreren hoe een primitieve kachel werkt.
De foto werd het embleem van de Nederlandse onderduiker. In Pressers Ondergang luidt het bijschrift: “Onderduikers in een geïmproviseerd kelderverblijf”. Talloze publicaties, van Loe de Jong tot Henri van der Zee, foto- en gedenkboeken wereldwijd, The Holocaust Chronicle website, televisiedocumentaires, de permanente expositie in het Joods Historisch Museum in Amsterdam, alle plachten te vermelden dat de foto “(joodse) onderduikers” toont. Inmiddels heeft Oorthuys’ foto, met de rest van zijn omvangrijke archief opgenomen in de collectie van het Nederlands Fotomuseum, een toelichting gekregen die weliswaar geen feitelijke onjuistheden bevat maar evenmin recht doet aan de geschiedenis erachter: “Echtpaar Coen en Ella van Eekeres-Jünge zitten in een kelder onder tabaksfirma Entcomayer, die dienst deed als schuilplaats voor onderduikers, Nes 118, Amsterdam (1945)”.
Dat zij niet de onderduikers waren maar degenen die onderdak hadden geboden, kreeg ik thuis als kind enkele malen per jaar te horen, wanneer de foto weer eens werd gebruikt in de krant of op de televisie. De onderduikers zelf hadden, onmiddellijk na de bevrijding, onder geen beding op de foto gewild. Bij dezelfde gelegenheid maakte Oorthuys veel meer foto’s; ook een nicht, tante Mientje, komt hierop voor.

tanteElla

Midden jaren negentig schreef mijn moeder, naar aanleiding van een oproep in Vrij Nederland, aan Flip Bool, destijds directeur van het Nederlands Fotoarchief en werkend aan De illegale camera 1940-1945. Nederlandse fotografie tijdens de Duitse bezetting. Haar uitleg van wat de foto werkelijk toonde, werd vermeld in een voetnoot in het boek. In 2006 had in De Volkskrant weer een rondje plaatsing en rectificatie plaats; en mijn zus correspondeerde in 2011 met het tijdschrift Quest over het onjuiste bijschrift waarvan het de foto had voorzien.
Nog bij de 4 en 5 mei herdenking in Amsterdam in 2013 werd aangekondigd – een vergissing, misschien veroorzaakt doordat een onderduikster dezelfde voornaam droeg – dat zou worden voorgelezen uit het dagboek van onderduikers Coen en Ella Eekeres-Junge (sic): “Aan het verhaal achter deze onderduik is nog nooit aandacht besteed.” Inderdaad. Een klein stukje van het verhaal ken ik uit de mondelinge overlevering.

 

Tante Ella

In ons gezin behoorde tante Ella tot het cultureel erfgoed. De eerste keer dat ik een foto van haar zag, was op een bidprentje, nadat ze midden jaren zestig, in de tachtig, was overleden. Een mollige vrouw met dikke witte krullen.
Tante Ella was mijn vaders hospita van 1948 tot 1957. Ze woonde met haar echtgenoot oom Coen aan de Nes, op nummer 118, vanwaar ze de kachels in meerdere bedrijfspanden verzorgde. (En mijn toekomstige moeder wees op de belangstelling van de jongeman die bij haar in het souterrain woonde. Mijn ouders zijn nu bijna vijfenzestig jaar samen.)

Elisabeth Jünge, afkomstig uit Radevormwald in het Bergische Land, was naar Nederland gekomen om voor weduwnaar Coen van Eekeres en zijn kinderen te zorgen. Ze waren getrouwd – de kinderen waren inmiddels volwassen- na druk van de pastoor van het kerkje in de Kalverstraat dat ook toen al uitnodigde tot een bezoek met de tekst Een Kwartier voor God. “Ze is nu al zo lang je huishoudster,” zei de priester, die ook wel wist hoe het zat, tegen Coen, “nu moeten jullie maar eens trouwen.” Dezelfde pastoor vond in 1948 voor mijn vader een hospita in Ella. Ze was conciërge van het advocatenkantoor Giltay Veth & Groenewegen aan het Rokin, waar mijn moeder in 1949 ging werken. Samen met Coen zorgde ze ook voor het gebouw van de tabaksfirma Entcomayer aan de Nes 118.
Het echtpaar Van Eekeres – Jünge woonde boven Entcomayer. Beneden waren grote monsterzalen om de tabak uit te stallen en daaronder weer een kelder die begin jaren veertig was ingericht als schuilplaats, waar uiteindelijk dertien mensen hebben verbleven. Coen was een beetje een scharrelaar, die overal een lolletje van leek te maken; deze kwaliteiten, en de bonnen die hij van het verzet ontving, hielpen de onderduikers te voeden, maar het was Ella die hen erdoorheen sleepte.
Na de bevrijding beschuldigden buren aan de overkant Ella ervan dat ze “Duitsers over de vloer had gehad” – alsof ze nazistische sympathieën had gekoesterd. Het ging om haar neef, die, aangemoedigd door zijn familie in Wilhelmshafen, wel eens langskwam. De eerste keer dat hij dit deed, was na donker. De onderduikers mochten ‘s avonds naar boven, om in de woonkamer op de eerste verdieping ‘te luchten’. Toen de bel ging, zag tante Ella via het spionnetje dat er een Duitse soldaat voor de deur stond. Ze deed alsof ze haar neef niet herkende, en hield hem aan de praat om de onderduikers gelegenheid te geven stilletjes naar hun schuilplaats terug te keren. Ook de terugkerende wens van één van haar ‘gasten’ ‘s avonds op straat te wandelen in de Nes, zorgde voor spannende momenten.
Mr Daniël Giltay Veth heeft na de oorlog de naturalisatie van mevrouw van Eekeres tot Nederlandse verzorgd. Mijn ouders namen haar in de jaren vijftig mee op reis, naar Italië en Frankrijk, waarvan ze genoot met een zekere roekeloosheid die leidde tot zonnebrand en vrolijkheid. Ze was eigenwijs, hield van lekker eten en een neutje, en kon ontzettend lachen met mijn oma. Ze stierf in het harnas: terwijl ze de kolenkit naar de kachel in een van haar huizen sleepte.
Vrouw, ‘Rijksduitse’, rooms-katholiek, conciërge, hospita. Mentsh. Ze werd begraven op Buitenveldert. Een boom in Israël, een lintje in Nederland, maar na tien jaar bleek haar graf te zijn geruimd.
In 2013 werd een tijdelijke plaquette aangebracht in de Nes, als monument voor het echtpaar Van Eekeres – Jünge, en voor alle families die onderduikers opvingen.
En meerdere malen per jaar wordt in onze familie door verschillende generaties met warmte over haar gesproken.

© Caroline Weijers
Den Haag, april/mei 2015

 

Overname van het artikel alleen in zijn geheel toegestaan. Gedeeltelijke of aangepaste overname na overleg.
De gehele serie van de in het artkel genoemde foto’s van Cas Oorthuys is terug te vinden op Geheugen van Nederland

L’Eroica 2014: een heroïsche fietstocht door het Toscaanse landschap

Dit jaar met Marianne Vos en haar team

Op zondag 5 oktober 2014 vond wederom de historische fietstocht L’Eroica plaats in het idyllische Toscane in Italië. De tocht is een eerbetoon aan de fiets in al zijn verschijningsvormen. In 1997 werd L’Eroica voor het eerst georganiseerd. Toen ook al op historische fietsen over de strade bianche, de witte gravelwegen, van Toscane. Startpunt is het stadje Gaiole in Chianti, dat ook dit jaar weer volstroomt met deelnemers uit veel Europese landen, maar ook uit Japan en de Verenigde Staten.

Het is met nadruk geen wedstrijd maar een toertocht waar men niet al te lichtvaardig over moet denken. Allereerst zijn er de eisen aan het materiaal waardoor degenen die de finish halen echte helden kunnen worden genoemd. De fiets waarop de tocht moet worden gereden moet gebouwd zijn voor 1987. Dat betekent dat de fiets een stalen frame heeft, de versnellingshendels op de framebuis zijn bevestigd, de remleidingen ‘buitenom’ lopen en er geen gebruik mag worden gemaakt van moderne schoenen met click release, alleen de ouderwetse toeclips zijn toegestaan.
En om het helemaal af te maken ga je als deelnemer natuurlijk ook op zoek naar vintage wielerkleding: een lekker warm wollen shirt en dito broek, afgemaakt met een ouderwets leren wielerhelmpje. Lukt het niet om die te bemachtigen, dan mag je toch meedoen.
Als toeschouwer weet je niet wat je allemaal voorbij ziet komen aan oud materiaal, waar nog steeds heel goed op te fietsen is. Het zijn niet alleen racefietsen van zo’n veertig tot zestig jaar oud, er rijden ook fietsen rond die in, pak ‘m beet, 1930 nog werden gebruikt door bepaalde beroepsgroepen, zoals de postbode en de brandweer. Het is een feest voor het oog en allemaal willen ze graag op de foto om te laten zien hoe mooi ze eruitzien, en hoe goed ze nog kunnen fietsen.
Het aantal deelnemende mannen van reeds gevorderde leeftijd is enorm. Maar dat ze het op een oude fiets bijzonder goed hebben geleerd is duidelijk: menigeen rijdt de jonkies er zonder problemen uit – ook al is het dan officieel geen wedstrijd.

 

 

De tocht zelf gaat deels over asfalt en deels over strade bianche, de bekende witte gravelweggetjes die in elke brochure over Toscane zijn vereeuwigd en soms nergens naar toe lijken te leiden. Deelnemers kunnen kiezen uit vier afstanden: 38 km, een korte route door het fraaie landschap van Chianti, 75 km een middellange afstand door Chianti, 135 km een lange route die zelfs het gebied rond Siena bestrijkt en 209 km, de langste route door Chianti, zuidelijk Toscane en rondom Siena, die alleen geschikt is voor de echte diehards. De deelnemers aan de laatste route starten vroeg in de ochtend voor zonsopgang en zijn pas na donker weer thuis, na meer dan 15 uur op de fiets te hebben gezeten!
In 1997 begon L’Eroica met slecht 82 deelnemers, inmiddels zijn het er meer dan 5000 uit de hele wereld. Leuk en bijzonder dit jaar was zonder meer de deelname van meervoudig wereldkampioene Marianne Vos en haar teamgenoten, die de tocht aangrepen om op een ludieke manier het fietsjaar 2014 af te sluiten. Allemaal waren ze op zoek gegaan naar oud materiaal en oude kleding. Marianne, die tegenwoordig Giant rijdt, had een oud exemplaar van deze fietsfabrikant weten te vinden. Roxane Knetemann hoefde niet ver te zoeken, ze rijdt gehuld in een oude Raleigh-trui van haar vader. En er nam naast Marianne nog een wereldkampioen uit dezelfde ploeg deel, want ook de kersverse Franse wereldkampioene Pauline Ferrand-Prevot, die een week eerder Marianne op de weg nog had verslagen, was van de partij. De organisatie had besloten om tijdens deze editie extra veel aandacht te schenken aan de donne in het fietsen en daarom was ook voormalig Italiaans kampioene én wereldkampioene in 1997 (het eerste jaar dat L’Eroica plaatsvond) Alessandra Cappellotto uitgenodigd. Drie wereldkampioenen naast elkaar, dat zie je niet vaak.

 

028_EroicaSlider

 

Onderweg wordt er goed voor de rijders gezorgd. De verzorgingsposten, ‘bevrouwd’ door de allerleukste mama’s uit Toscane, serveren uitsluitend salumi, pecorino, pane (op verzoek met Nutella!) en andere typisch Toscaanse huisgemaakte lekkernijen, en chianti om alles door te spoelen. Het levert mooie plaatjes op.
Omdat de hele tocht is uitgepijld kun je de tocht rijden wanneer je wilt en dus ook op een moderne fiets. Maar de charme aan meedoen aan de officiële tocht, die sinds 1997 eens per jaar wordt gehouden en dus op een oude fiets en in lekker warme gedateerde kleding moet worden volbracht, is toch niet te overtreffen. Aan het eind word je namelijk ook nog eens beloond met een fles originele Chianti Classico-wijn met origineel L’Eroica-label.

 

029_EroicaSlider

 

Het doel van de organisatie is om met L’Eroica de strade bianche in Toscane te behouden, en te voorkomen dat ze ten prooi vallen aan de modernisering en geasfalteerd worden. Alle deelnemers dragen bij aan het bereiken van dit doel door deel te nemen aan deze tocht, en stuk voor stuk beleven ze er enorm veel plezier aan.
Vanwege het enorme succes zijn er inmiddels ook een Britse en Japanse versie van het evenement.

L’Eroica: ‘Una Poesia Scritta Con La Bicicletta’ –   een gedicht geschreven met de fiets

Meer informatie op de website van L’Eroica

 

5 handige fotografie-apps voor smartphones

In de good old days waren er ook al hulpmiddelen voor fotografen om licht te meten, te bepalen waar de zon op of onder ging en hoe laat, of om uit te rekenen wat de beste sluitertjd was bij gebruik van een bepaald filter. Maar sinds we bijna allemaal een smartphone op zak hebben, zijn er slimme ontwikkelaars die veel van deze functionaliteiten hebben verpakt in apps, zodat je niet meer hoeft te zeulen met losse apparaten of boekwerken met de benodigde informatie. Sommige apps bieden maar één functie, terwijl andere eigenlijk heel uitgebreide programma’s zijn met ontzettend veel mogelijkheden.
Hier een overzicht van 5 nuttige apps voor fotografen die serieus met hun hobby bezig zijn. Er kan overlap zitten in de functionaliteit van de verschillende apps. Voor deze 5 apps moet betaald worden, maar er zijn wel degelijk ook enkele gratis fotografie-apps, die met enig zoeken op internet of direct in de AppStore of Google Play store zijn te vinden. Voor de een zal ook een bepaalde app prettiger in het gebruik blijken dan een andere. Een kwestie van goed de beschikbare info vooraf lezen of al doende ontdekken welke app voor jou het handigst is.

1. Photopills

Een zeer complete alles-in-een app voor de iPhone. De app biedt, zoals vermeld staat in de AppStore, de volgende functies: Map-Centric Natural Light Planner – Photo Plannings Manager – Location Scouting – 10.500 Locations – Sun, Moon Finder – Shadows – Obstacles – Sun, Moon, Twilights, Magic Hours Info – Sun, Moon, Milky Way, Celestial Equator, Polaris, Circumpolar Stars 3D Augmented Reality (AR) Viewer – Sunrise, Sunset Calendar – Moon Calendar – Perigees, Apogees – Time Lapse, Star Trails, Spot Stars, Long Exposure Calculators – Direct, Inverse Advanced Depth of Field Calculator- DoF, Hyperfocal Table – Direct, Inverse Field of View, Subject Distance, Focal Length Match Calculators – DoF, FoV 3D AR Viewers – Complete User Guide – and Much More…
Photopills
Als je deze app onder de knie hebt, heb je als fotograaf eigenlijk geen andere meer nodig. Via de planner kun je elke locatie ter wereld opgeven (aantikken op een kaart) en voor die locatie ‘planningen’ maken voor bijvoorbeeld zonsopkomst en zonsondergang, of hetzelfde voor de maan en de positie van sterren aan de hemel. Maar deze app doet echter veel meer dan alleen wat tijden en posities geven. Via de functie Augmented Reality kun je ook echt zien wat er op de gekozen locatie en daaromheen gebeurt. Je ziet de baan die de maan en de zon maken, waar en wanneer de gouden uren zijn enz. Als je je dus op een prachtige locatie bevindt, maar niet precies weet hoe laat en waar de zon ondergaat, hoef je het maar aan deze app te vragen. Of andersom, je bent nog thuis en wilt weten wanneer de zon ondergaat op een bepaalde locatie, zodat je er op tijd kunt zijn. Wat deze app ten opzichte van andere met name bijzonder maakt is dat het ook echt de juiste gegevens biedt voor een bepaalde locatie. D.w.z. hij houdt rekening met waar je je precies bevindt, dus ook op welke hoogte en welke obstakels er eventueel in de baan van de ondergaande zon liggen (denk daarbij aan bergen). Het zou toch zonde zijn als je wacht op een mooie zonsondergang maar er zit ‘iets’ tussen de zon en je lens want je niet op de foto wilt.
Verder kunnen er met de app tientallen berekeningen worden gemaakt, o.a. voor scherptediepte (depth of field), beeldhoek (angle of view) en dat allemaal voor je eigen camera of lens (tientallen merken en lenzen zijn in de app te kiezen). Ook kun je berekeningen maken voor de belichting (exposure), wat is het effect als je de sluitertijd aanpast, de ISO wijzigt of een ND-filter voor je lens plaatst. Ook is is een hyperfocal table opgenomen, zodat je weet op welke afstand er scherpte is bij een gekozen ‘focale lengte’ (brandpuntsafstand) en diafragma. Met de resultaten kun je de beste instellingen op je camera kiezen. Ook kun je berekeningen maken voor een timelapse, wat bijvoorbeeld de interval moet zijn bij een door jou gekozen lengte van een filmpje en hoeveel beelden (frames) je dan nodig hebt.
Een leuke extra functie is dat je je eigen kaarten en al je berekeningen kunt delen met anderen, via Facebook, Twitter, e-mail of gewoon als een afbeelding.
Het gebruik van Photopills is niet eenvoudig, maar op de website van de ontwikkelaar zijn een Engelstalige handleiding en diverse tutorials te vinden.
De apps is vergeleken met andere app misschien niet goedkoop, maar feitelijk koop je hiermee meerdere apps in een, omdat er zo ontzettend veel functionaliteiten in zitten. Zonder meer een aanrader dus.
Platform: iOS 5.1.1. of hoger
Media: iPhone, iPad, iPod Touch
Website ontwikkelaarhttp://www.photopills.com/
Manual online: Ja
Kosten: € 8,99

2. The Photographer’s Ephemeris (TPE)

Voordat Photopills ten tonele verscheen was TPE eigenlijk dé app die je als fotograaf moest hebben. Er zit dan ook enige overlap in de functionaliteit van de twee apps. Ook met TPE kun je je shoots plannen en de juiste plek of het juiste moment voor je landschapsfoto’s bepalen. De app beperkt zich in tegenstelling tot Photopills tot de posities en banen van de zon en de maan – vandaar ook de naam Ephemeris – en heeft geen andere functies zoals calculators.
TPE
Ook deze app is niet gemakkelijk om onder de knie te krijgen, maar er is een uitgebreide ingebouwde helpfunctie.
De app vergt wel aardig wat van de batterij terwijl het gebruikmaakt van de GPS-functie en het kompas in je telefoon. Handig is dat alle functies vanaf één pagina zijn te bevinden. Knoppen voor alle functies zijn zichtbaar op de pagina met de gekozen kaart en locatie. Na het kiezen van een locatie zijn ook de lijnen die de banen aangeven van zon en maan direct zichtbaar.
Een mooie functie is dat de app de mogelijkheid biedt om zelf de hoogte van obstakels om je heen, zoals bergen, aan te geven zodat de app kan melden of je vanaf jouw locatie achter de bergen de zon nog wel kunt zien. Groot probleem is natuurlijk dat je zelf de hoote moet schatten van de bergen en dat is zowaar niet eenvoudig. En ook met de app kun je een willekeurige locatie ingeven en vragen wanneer de zon precies op dat punt ondergaat of opkomt.
Platform: iOS  5.1 of hoger en Android 2.3.3 of hoger
Media: iPhone, iPad, iPod Touch en Android-apparaten
Website ontwikkelaarhttp://photoephemeris.com/
Manual online: Ja
Kosten: iPhone en iPad € 7,99 of Android € 3,74

3. Long Exposure Calculators (of LExp)

LExp is een eenvoudige app met zeer nuttige functionalitiet. Zoals de naam als zegt helpt het bij allerlei berekeningen voor long exposures, lange belichtingen. Het geeft vaste tabellen en functies voor berekeningen voor aanpassing van de belichting bij het gebruik van ND filters, of van stromend water, vuurwerk, maanlicht, sterren en star trails.
iOS 6 GUI PSD (iPhone 5)
Platform: iOS  5.0
Media: iPhone, iPad, iPod Touch
Manual online: Beperkte info
Kosten: iPhone en iPad € 3,59

4. Photo Caddy 

De app PhotoCaddy zit boordevol fotografietips. Het geeft tips en tricks voor hoe je je camera kunt instellen bij specifieke situaties. De categorieën zijn: Outdoor, People, Cities, Landscapes en Miscellaneous. Binnen deze hoofdcategerieëm vind je nog een heleboel subcategoerieën. Denk bij outdoor aan kastelen, vuurwerk, planten, dieren, sterren. Onder Landscapes vind je o.a. tips voor zee, strand, bergen en panorama’s.
PhotoCaddy
Daarnaast zijn de tips van de ontwikkelaars aangevuld met meer dan 500 tips van gebruikers. Sommige zeer nuttig, andere open deuren, maar het initiatief is goed.
Onder de tab Essentials vind je korte uitleg bij bepaalde begrippen, zoals diafragma, ISO, flitsgebruik, filters, etc. Sinds kort is van dezelfde ontwikkelaar ook de app Photo Academy verkijgbaar, Eigenlijk hetzelfde recept maar dan veel uitgebreider, met ook voorbeelden van foto’s en met welke instellingen ze zijn genomen
Platform: iOS  5.1.1 of hoger en Android 1.6 of hoger
Media: iPhone, iPad, iPod Touch en Android-apparaten
Manual online: Nee
Kosten: iPhone en iPad € 3,59 of Android €2,99

5. Simple Dof

Met Simple Dof kun je de beste scherptediepte bepalen voor je shoot. Je kunt de focus berekenen voor korte en lange afstand en de hyperfocale afstand bepalen voor jouw camera en lens om een maximale scherptediepte te krijgen. Om te beginnen moet je het model van je eigen camera opzoeken in een lijst en dan kun je via het hoofdscherm de scherptediepte gaan bepalen door een aantal waarden in tegeven, zoals de brandpuntsafstand van je lens en het diafragma. Het voordeel van deze app is dat hij erg visueel ingesteld is en je gelijk doorhebt hoe scherptediepte werkt.
simple dof
Platform: iOS  5.0 of hoger
Media: iPhone, iPad, iPod Touch
Website ontwikkelaarhttp://www.montanamedia.nl/nl/
Manual online: Zeer beperkte info
Kosten: iPhone en iPad € 1,79

 

Andere fotografie-apps die de moeite van het proberen waard zijn.
LongTime Exposure Calculatorhttp://muc365.wordpress.com/longtime-exposure/ (Apple)
f/8 DoF Calculatorhttp://www.bitwerkz.ch/f8.html (Apple)
Pocket Light Meterhttp://www.pocketlightmeter.com/ (Apple)
DOF Masterhttp://www.dofmaster.com/iphone.html) (Apple en Android)
LightTrachttp://www.lighttracapp.com/ (Apple en Android)
iDofCalchttp://avs-soft.ru/idofcalc/ (Apple